Vandaag een minder leuk gesprek gehad met een klant: die belde teleurgesteld mijn manager op met twijfels over mijn focus. Shame on me…
Wat wil het geval (nee, ik pleit mezelf niet vrij maar verneem graag jullie mening en visie. Een oordeel zit ik trouwens ook niet op te wachten)? Mijn klant heeft al geruime tijd (6 maanden) een onmogelijke vacature, tenminste: die karakteristieken heeft het. Alle belletjes, bezoekjes en toegestuurde cv’s ten spijt is de ideale kandidaat nog niet gevonden en het angstzweet breekt mijn klant onderhand uit want ze willen de vacature toch echt dit jaar ingevuld hebben. In het gesprek heb ik aangegeven de eisen te verzachten (niet drastisch, gewoon de scherpe randjes eraf halen is al een goed begin) aangezien de tot op heden gehanteerde eisen geen resultaat opleveren.
Voorafgaand aan iedere vacature maak ik (meer voor mezelf dan voor wie dan ook) een plan van aanpak: welke vacature heb ik, wat ga ik doen om deze in te vullen, etc.. Dat schept orde in mijn hectiek en zorgt ervoor dat ik op ieder moment kan overleggen wat ik heb gedaan en dus weet waar ik sta. Ieder belletje, bezoekje en toegestuurde cv (met opvolging/uitkomst) leg ik vast. Nogmaals, anders verlies ik het overzicht, zeker met weken van 10 en meer vacatures waarvoor ik zoek.
Voordeel is dat ik altijd goed beslagen ten ijs kom: ik heb alles vastgelegd en ja, daar heb ik niet zoveel aan toe te voegen. Werkoverleggen met mij gaan dus in razend tempo, overleggen met klanten zijn hoogt efficiënt. Nadeel is echter dat ik nogal eens betweterig overkom (heb je de vacaturetekst af? Ja. Ook op de site gezet? Ja. Ook op social media? Ja. Meer dan eens? Vanmorgen nog.) en dat beet me vanmorgen in mijn kont: de klant had weinig tot geen waardering voor alle repliek die ik had, temeer ik nog per voorgestelde kandidaat terug kon halen wat de reden van afwijzing was. Voordeel van vastleggen, nadeel van hanteren in dit geval. Mijn idee was om de eisen te verzachten (had ik a eerder voorgesteld maar zonder succes) opdat er meer kandidaten in beeld zouden (kunnen) komen. Gesprekken die ik regelmatig voer met zowel klanten alsook kandidaten.
Tuurlijk, ik kan er niets aan doen dat de vacature nog niet is ingevuld en de facto baal ook ik daarvan: ook ik heb er immers aardig wat werk in zitten. Sterker nog: ik heb echt wel geschikte kandidaten voorgesteld maar de een was te dik, een ander te dun, de derde te blond, de vierde blabla… iedereen mankeerde wel wat. Waar ging het dan mis? Ik ben er nog niet over uit: misschien had mijn contactpersoon een slecht weekend gehad of was ze met het verkeerde been uit bed gestapt. Misschien kwam ik inderdaad betweterig over, dat weet ik niet. Wat ik wel weet is:
– Ik ren hard voor mijn klanten (en kandidaten);
– Ik leg alles, maar dan ook alles vast opdat ik te allen tijde wat de status is van zaken;
– Ik ben kritisch: niet alleen naar klanten toe, ook naar kandidaten toe. Werk moet wel haalbaar zijn (na 6 maanden zoeken ga ik me ook afvragen wat de haalbaarheid is van bewuste vacature).
Ik heb trots: dat is wellicht mijn grootste valkuil. Ik zal het niet snel tegen een klant of kandidaat zeggen (bad for business) maar er zijn momenten dat ik dat wel degelijk laat zien. Mijn klant wilde inhoudelijk graag weten wat ik nog kon doen na 6 maanden, zag ik er nog heil in. Mijn repliek werd geïnterpreteerd alsof ik er geen zin meer in had. Dit, terwijl mijn idee was om gewoon nog eens rond de tafel te zitten en te kijken naar een nieuwe strategie aangezien alles van de laatste 6 maanden niet het gewenste resultaat op heeft geleverd.
Gelukkig zit ik er morgen om de plooien glad te strijken en een nieuwe strategie te bespreken. Met een glimlach natuurlijk!
📌 Lees ook: Afspraken: Keep It Simple, Stupid