Als buitenstaander kun je je verbazen over gewoontes van anderen. Dat maakt vakantie en ‘Help, mijn man is klusser’ zo leuk. David Uijl overweegt om te starten als recruiter en hij nam een kijkje in onze branche. Zijn ervaringen deelt hij op RecruitingRoundtable.nl.
In elke baan tot nu toe heb ik selectiegesprekken gevoerd. Niet zo vreemd, want in een ver verleden heb ik Personeelwetenschappen gestudeerd. Daarom doemde enkele maanden geleden opeens het idee op om recruiter te worden. Een flink aantal bureaus biedt een franchiseformule aan, dus ik heb een rondje langs de velden gemaakt. Ik stuitte op vijf gebruiken, die grote vraagtekens opriepen.
- Iedereen werkt op basis van no cure no pay. Dat is vreemd. Je gaat uren draaien, soms wel richting de 100 uur, om er vervolgens achter te komen dat je niets verdiend hebt. Dat betekent dat je die uren over de rug van andere klanten moet terugverdienen. Het lijkt aantrekkelijk, maar jouw klant weet ook dat hij de mislukking bij jouw concurrent betaalt.
- De meeste aanbieders werken niet exclusief. Dat betekent dat ze in een race stappen, vaak pas als de vacature al online staat, en zo snel mogelijk proberen te scoren. Van een relatie met de opdrachtgever is geen sprake. Contact gaat telefonisch en per fax.
- De dienstverlening is gebaseerd op zo snel mogelijk drie kandidaten aanleveren die misschien wel eens geschikt zouden kunnen zijn. Dat zijn dus drie BigMacs in plaats van één lekkere maaltijd. Zij vissen allemaal in die ene database van Otys. Extra tijd investeren in LinkedIn, Google, andere social media of hun netwerk zit er niet in.
- De fee is uiteindelijk een percentage van het bruto jaarsalaris. De klant weet dus niet wat hij gaat betalen en de recruiter weet niet wat hij gaat verdienen. Dat werkt niet erg motiverend. De kandidaat kan dus de deal maken of breken.
- Verder wordt de selectie bij de opdrachtgever neergelegd, maar mag er pas gefactureerd worden na de proeftijd. Kortom, hier wordt een factor geïntroduceerd die essentieel is, maar waar de recruiter geen invloed op heeft.
Stel je voor dat een bakker zo te werk zou gaan. Je betaalt alleen voor het brood dat je thuis ook echt opeet. Je mag het brood onbeperkt terugbrengen en een brood bij een andere bakker halen, want je hebt er toch nog niet voor betaald. De kans op retouren is erg groot, want het meeste brood is nog klef van binnen. De prijs wordt uiteindelijk bepaald door een percentage van de waarde van het broodbeleg.
Recruiters hebben nogal wat veren moeten laten de afgelopen jaren. Je zou verwachten dat deze manier van werken onder druk van de crisis tot stand is gekomen. Maar al mijn gesprekspartners verzekerden mij dat “het zo al 30 jaar gaat”.
Volgens mij wordt het tijd voor een nieuwe oven, ander meel en afrekenen in de winkel. Het wordt even wennen voor de klant, maar wacht maar tot hij zijn eerste hap heeft genomen.
📌 Lees ook: Sollicitatieprocedure: binnen 1 dag de beste kandidaat?