Als solliciteren een hashtag zou zijn dan was het al vele maanden trending topic. Gelet op de uitlatingen van werkzoekenden crossmediaal, worden er dagelijks duizenden sollicitatiebrieven en –mails verstuurd. Solliciteren is een dagtaak (Aaltje Vincent) waar duizenden zich mee bezighouden en iedere dag vol verwachting reageren op al dan niet passende vacatures.
Voor velen is solliciteren niet alleen een dagtaak, maar een levensinvulling geworden. Langdurige werkloosheid dwingt je om er dag en nacht mee bezig te zijn. Je uit te putten in mogelijkheden om vooral maar weer aan de bak te komen. Het huishoudbudget holt zienderogen achteruit en je uitkering houdt een keertje op. Dat heeft een onuitwisbare invloed op het gezin: abonnementen opzeggen, niet meer uit eten gaan, je sociale leven neemt af en het ergste:het gevoel dat je niet meer mee telt.
In verwoede pogingen om die felbegeerde baan te bemachtigen bedenk je bij iedere sollicitatie opnieuw argumenten waarom juist jij die baan zo goed kunt invullen. In de vacaturetekst staat tenslotte dat jij jouw sollicitatie moet motiveren. Terecht, want een werkgever wil toch graag weten waarom hij juist jou die baan zou moeten gunnen. Hij is tenslotte op zoek naar het schaap met de vijf poten, met hands-on mentaliteit, die geen 9-5 instelling heeft, enz., enz.. Met soms ‘white lies’ wordt iedere keer weer argumentatie bedacht waarom jij toch zo goed past in de bedrijfscultuur van die verzekeraar, installateur, importeur, dealer of reclamebureau. Vanuit het perspectief van de sollicitant kloppen die argumenten doorgaans ook.
Na (vaak pas) weken in spanning te hebben geleefd, valt op een ochtend het verlossende woord op de mat of in de mailbox: “Helaas moeten wij u mededelen dat de keus niet op u is gevallen. Wij wensen u veel succes met u verdere sollicitaties!” Baff….weer een dreun voor je (toch al gedeukte) ego. Nadat je van de teleurstelling bekomen bent, vraag jij je af: “En waarom dan niet?”
Na een kop koffie en diep ademhalen, pak je de telefoon en bel je degene die jou de brief of mail heeft gestuurd. De recruiter die je vervolgens aan de lijn krijgt, is doorgaans niet in staat om je vraag fatsoenlijk te beantwoorden. “Sorry, maar we hebben zo veel reacties gekregen, het is ondoenlijk om dat te zeggen.” of “Ik zou het niet weten, mijn collega (-die natuurlijk net die dag niet aanwezig is-) heeft de selectie gedaan”. Op de vraag of je die collega dan kan spreken komen meestal afwijkende antwoorden. Enfin, de lijst met redenen over het niet verkrijgen van argumenten waarom je bent afgewezen is onuitputtelijk. Zelden tref je een HRM-er of recruiter (ik weet het, het zijn ook mensen – Wim van den Nobelen) die de sollicitant opmerkzaam kan maken op zijn tekortkomingen. En dat is uitermate teleurstellend, want je leert daar nu eenmaal het meeste van. En een afgewezen sollicitatie kan tenslotte een leerzame spiegel zijn die je wordt voorgehouden.
En waarom zouden recruiters eigenlijk niet een goede argumentatie moeten geven? Ze vragen er toch ook om? Het lijkt me gewoon van fatsoen getuigen. Als je als sollicitant ruimschoots verwoord waarom je de juiste man/vrouw voor die vacature bent, dan verwacht je dat als sollicitant van de recruiter ook, met iets meer tekst dan: “De andere kandidaten waren beter…!”
Ach ja, sollicitanten zijn net mensen.
Roger Beets
📌 Lees ook: employee Net Promotor Score (eNPS) als maat voor referral recruitment cultuur